Wat hij er zelf van vindt…

Papa vroeg aan Thomas wat hij er nu zelf van vond dat hij zo op voeding moest letten. Hij reageerde met dat hij het boodschappen doen nu leuk vond want het was niet alleen maar boodschappen pakken maar ook verpakkingen lezen en dat vond hij leuk.

En hoe hij het prikken ervaart? Ook daar zit hij niet mee. Juist wel stoer.

Zoals ze in het ziekenhuis al zeiden: kinderen zijn zo flexibel!

Natuurlijk weten we dat het nu allemaal nog nieuw is en ook erg interessant: iedereen vraagt naar hem, hij krijgt kadootjes en kaarten. Vandaar onze terughoudendheid daarin want de dag komt dat alles weer normaal gaat verlopen, dan gaat zijn ziekte gewoon door terwijl de kadootjes stoppen en ook het nieuwtje gaat er vanaf. Life goes on zoals dat altijd zo gaat. En ook hij heeft al bijna in tranen bij de zoete toetjes gestaan omdat hij dat niet mocht hebben van me en dat is echt moeilijk. Terwijl je normaal zou zeggen, nee hoor dat is niet goed voor je, veel te zoet en slecht voor je tanden. Ik moet dus ook relativeren maar als hij dan vandaag zijn vriendje op visite heeft en uit gewoonte (omdat dat vroeger ook geen probleem was) om chips vraagt, zeg ik toch maar dat het helaas op is. Ik wil hem ook niet steeds confronteren met zijn diabetes. Het gevaar bestaat dat hij dan al gauw een hekel aan zijn ziekte gaat krijgen, die hem beperkt in wat hij aan lekkere dingen wil eten.

In gedachten ben ik dus constant aan het verzinnen wat lekker en gezond is voor hem. En ook daar moet ik niet in doorslaan…