jojo

Gisteravond was voor mij weer een confrontatie avondje.

De avond begon goed met een gezellig potje kaarten waar Thomas tegenwoordig dol op is. Oma opgehaald van huis en lekker even de zinnen verzetten. Tijdens het kaarten was Thomas eerst heel erg druk maar later werd hij rustiger en bleker en ging hij vragen om wat te eten. Onze eerste impuls, ja maar we hebben net gegeten, maar even later toch maar bloedwaardes prikken ter controle. Hij zat dus erg laag (hypo) waarna we hem druivensuiker en wat te eten hebben gegeven. Gelukkig steeg toen een half uur later zijn bloedsuiker weer (weer geprikt ter controle). Ook om 8 uur was hij nog goed en dan speelt dus in mijn achterhoofd dat hij wel nog heel de nacht door moet op zijn voorraadje insuline. Wellicht heb ik hem daarom wel wat meer gegeven dan nodig was nl. twee between koekjes (hoog in koohlidraten) en een kuipje appelmoes met een glas melk. Bij de 11 uur meting zat hij ineens op 23,9. We proberen daar niet van te schrikken want hij heeft immers voordat zijn ziekte ontdekt werd op 26 en in het ziekenhuis zelfs een keer op 33 gezeten. Toch maar even overleg met de kinderarts en we mochten een voorzichtige eenheid insuline bij spuiten want hij mocht ook niet te sterk dalen in de nacht (kun je dan ook moeilijk in de gaten houden, ook al heb je nog de 3 uur meting). Een uur later om 12 uur moesten we weer prikken (in zijn slaap heeft hij meer last van het prikje lijkt het, dat vind ik dan ook weer moeilijk) en het begon inderdaad te dalen tot 18 en om 3 uur tot 16. Daar was ik dan weer enigszins opgelucht over want ik heb dan liever dat hij te hoog dan te laag zit ook al is dat uiteindelijk op de lange duur ook niet goed. Voor nu is het nog acceptabel zeggen de artsen.

In de avond was ik ook weer even heel emotioneel want vandaag gaan we het gesprek met school aan, vanmiddag gaat hij weer naar school en ik was daar stiekem best benauwd over. Gaan ze hem daar goed begeleiden? Maarten wist me zoals altijd daarin gerust te stellen, ze gaan echt het risico niet nemen dat het fout gaat op school en bovendien zijn zowel juf als meester bekend met suikerziekte. En in feite moet ik ook proberen te relativeren: want het gaat om de 10 uur controleprik, tussen de middag zetten we zelf insuline en controleren we hem weer en dan s middags om 3 uur de prik kunnen we wellicht ook verschuiven naar een later tijdstip thuis.  Bij vragen zit ik zo op school mocht dat nodig zijn en ik ben telefonisch altijd bereikbaar. Zit hij te hoog dan gaat hij toch buiten spelen en zal hij gaan dalen, zit hij te laag voelt hij dat ongetwijfeld zelf heel goeed en moet hij gaan eten. Voor ons is het ook een heel proces van rouw, acceptatie en geruststelling/ gewenning en vooral loslaten.