Bezoek kinderarts op de poli ziekenhuis

Gisteren hadden we onze eerste afspraak in het ziekenhuis na ons ontslag vorige week.

Allereerst ging de assistente zijn bloeddruk, gewicht en lengte meten. Dit was allemaal goed, hij zit nu op 1,5 kilo meer sinds vorige week dus hij sterkt wel aan. Zijn lengte is nu 1.40 m dat is ook een groei. Daarna moesten we plaats nemen in de wachtkamer. We zouden om 11 uur onze afspraak hebben maar dit liep uit tot bijna half 12. In gedachten ben je dan alweer bezig met zijn middag meting om 12 uur en het eten maar we hadden alles bij ons natuurlijk. In zijn blauwe rugtasje wat hij overal mee naar toe moet nemen.

De kinderarts en de diabetesverpleegkundige bekeken samen de waardes van de afgelopen dagen. Daarbij valt vooral op dat hij in de avond van superlaag naar hoog gaat en dat insuline bij spuiten daarbij niet de voorkeur verdient want dan kan hij weer te laag in de nacht uitkomen. Na wat gepuzzel werd besloten dat we nu de avond insuline voor kort (is direct er na spuiten) verlagen naar 3 en de lange insuline om de nacht door te komen van 4 eenheden naar 5 Levemir (zo heet deze insuline) verhogen. En daarbij is hij eigenlijk heel mooi stabiel gebleven al was hij in de avond weer even laag al was het nog geen hypo. Moet ik niet doen maar ik schoot toch meteen in de stress. Onder de 4 is te laag maar ik besloot bij 4,4 al naar de de dextro en twee between koekjes te grijpen waarna ik toen hij die eenmaal binnen had meteen weer begon te twijfelen en de kinderarts belde (papa was op dat moment net terug van een klant waar hij s avonds een afspraak had). De arts zei dat het niet erg was maar dat we een volgende keer naar vaste dingen moeten grijpen om zijn waardes te verhogen, dus of altijd een sultana, of altijd een cracker zodat we weten waarop hij wel goed reageert en waarop niet. Ik verontschuldigde me ook voor mijn onzekerheid ook al was me bij ons poli bezoek op het hart gedrukt dat we altijd konden en moesten bellen bij vragen en twijfels. De kinderarts zei toen dat het ook allemaal erg ingewikkeld is maar we gaan het vanzelf leren. Volgende week krijgen we ook nog hulp van de dietiste.

Vanmorgen op het schoolplein hoorde ik van moeders dat Thomas zich slap had gevoeld op weg naar de bieb. Dat ze toen zijn tas hadden gedragen (superlief) maar ik had verder niets van Thomas gehoord hierover en ook niet van de juf. Hij heeft ook toen geen tussendoortje genomen dus ik ga dat zometeen nog navragen. De verpleegkundige adviseerde me vandaag ook omdat hij met lage waardes uit school kwam de eenheid insuline voor de lunch standaard van 4 naar 3 te verlagen zodat hij wat ruimer in zijn energie komt te zitten want het is ook niet de bedoeling dat hij zich al zo slapjes voelt van een klein stuk lopen naar de bieb.

Zo meteen ga ik naar de gymles toe (de helft van de les zit er dan op) om Thomas te meten en als het nodig is te corrigeren. Best spannend al maak ik het misschien spannender dan dat het is. Ben benieuwd hoe zijn 10 uur meting gegaan is maar ik heb expres niet gebeld. Op school was daar schijnbaar ook geen aanleiding toe dus hij zal goed gezeten hebben. De keuze was wel of banaan (bij lagere waardes) want is langdurende suiker goed voor de gymles of mandarijn want is kortdurend bij hogere waardes. Boven de 15 is nl. het advies even niet meer te gymmen.

Als ik de laatste judoles voor zijn ziekenhuis opname terug haal zie ik nog voor me hoe hij tegen een jongetje met fors overgewicht moest judo-en (we dachten nog gewoon aan oneerlijke competitie) en daarbij constant neergelegd werd zonder dat hij echt moeite deed hier iets tegen te doen. Achteraf doet dat wel pijn want toen moet hij dus al veel te weinig energie gehad hebben en misschien wel een hyper of hypo. In de kleedkamer moest hij toen huilen en zei dat hij niet tegen zijn verlies kon maar ook de suikerspiegels werken door op emoties. Als ik zie hoe hij nu reageert als hij een spelletje kaarten verliest (heel vrolijk en gaan we nog een spelletje doen?) dan is dat een wereld van verschil met hoe het voordat de diabetes ontdekt werd, was. Toen reageerde hij boos, in tranen, gefrustreerd. We moeten ook oppassen niet te veel aan de diabetes toe te schrijven maar veel dingen vallen nu op zijn plaats.