Uit onverwachte hoek

Vanmorgen belde een tante van me, ik heb niet heel veel contact met haar jammer genoeg maar dan ineens kruisen de wegen elkaar weer: ik wist dat ze verpleegkundige en wijkverpleegkundige was voordat ze met pensioen ging maar het blijkt dat ze Diabetes verpleegkundige is (geweest). Ze belde me op omdat ze onze berichten op facebook gelezen had en natuurlijk had ze ook mijn moeder gesproken (zij is de vrouw van mijn vaders broer). Het gesprek met haar was een heel goed gesprek en ze wist precies de vinger op de zere plekken te leggen. Ze raadde ons aan het vooral klein te houden in het begin, dus eerst maar eens wennen aan de waardes controleren en dan stapje voor stapje bij leren en niet meteen alles te gelijk willen doen en weten. Eerst tijd nemen om het een plek in ons leven te gaan geven, deze nieuwe “vriend” zoals ik het al op het diabetesforum zag staan.

De eerste scherpe emoties zijn er gelukkig nu een klein beetje van af. Ik heb vandaag geen huilbuien gehad en kan het goed relativeren en beredeneren, al moet ik daar ook mee oppassen want de ene dag is de andere niet. Feit is dat we zien dat Thomas een echte kanjer is en dat de insuline zoveel goed voor hem doet. Hij is vrolijk en energiek en zit barstensvol creatieve ideeen. Hij past zich aan en ziet zijn Diabetes voor nu althans nog niet als een belemmering.