Praten doet goed

ik merk dat ik mijn spanningen kan verminderen door het praten met anderen over Thomas, de diabetes en hoe wij daar in staan. Het maakt dan helemaal niet uit of ze er eigenlijk niets van begrijpen – gelukkig maar toch?- maar alleen al het luisterend oor is fijn. Veel mensen waarmee ik vroeger niet of weinig sprak komen nu naar mij toe en dan herkennen we ineens dingen van elkaar. Een moeder die een kind heeft met een zware pinda allergie bij voorbeeld. Het lijkt wel of het feit dat Thomas nu die ziekte heeft ook bruggen slaat. In zijn klas is dat zeker het geval. Ze willen allemaal zien hoe hij zijn bloedwaarde prikt, ze willen hem allemaal aan hun knutseltafeltje hebben en zijn mega betrokken. Iets wat de cursus Rots en Water vorig jaar niet voor elkaar heeft kunnen brengen, er is meer eenheid in de klas en het zorgen voor elkaar en  Thomas staat ineens in het middelpunt.

Dat is zeker een hele positieve ontwikkeling, voor Thomas maar ook voor zijn klasgenootjes.  Vanmorgen ging ik nog even in de klas kijken na zijn waardemeetmoment van 10 uur omdat ik hem telefonisch niet kon bereiken (even checken waar dat aan ligt zometeen) en het is ook zeker niet de bedoeling dat ik dat elke dag ga doen maar deze dag was toch weer nieuw: van de week was ik toevallig steeds rond dat tijdstip op school. Maandagochtend hoefde hij nog niet naar school, dinsdag kwam ik hem ophalen voor het ziekenhuis en woensdagochtend kwam ik halverwege zijn gymles meten (morgen tijdens de gymles ga ik dat ook weer doen). Deze ochtend was dat dus niet zo en aangezien ik hem ook niet even telefonisch kon vragen toch maar even langs en dat is voor mij natuurlijk heel makkelijk met de school aan de overkant.

De helft van de klas stond om het tafeltje van Thomas heen terwijl Thomas heel stoer zichzelf aan het prikken was en meten. Daarna moesten ze in de rij om naar buiten (pauze) te gaan en een van de jongens zei toen “nou zou ik niet durven hoor dat prikken!”en weer een ander had al geteld hoeveel naaldjes er eigenlijk in het kokertje van de prikpen zitten.

Buiten liep ik nog even naar de schoolplein juffen toe en heb even kort gezegd dat als hen op zou vallen dat hij wat hangerig is en het lijkt of hij niet lekker is, ze hem gewoon naar binnen moeten sturen om te meten en dat hij dan zelf weet wat te doen. Je wilt er geen ding van maken maar tegelijk is het allemaal nog zo nieuw dat ik echt moet leren vertrouwen op het inzicht van Thomas dat hij op tijd aangeeft dat hij zich niet zo lekker voelt en daar ook naar gaat handelen.