Bij de huisarts

Natuurlijk had Maarten mij al vaak genoeg op het hart gedrukt dat ik het zo niet zou trekken en hij probeerde mij ook uit alle macht in te laten zien dat ik er positiever in moest staan en ik wist ook wel dat ik ook goed voor mezelf moet gaan zorgen, maar voer het dan maar eens uit in de praktijk.

Ik zei dan ook tegen onze huisarts dat ik het idee had dat ik helemaal geen grip en zekerheden had en dat ik echt bijna 24 uur per dag met de diabetes bezig ben.Waarna ik opsomde wat er zoal op ons af komt momenteel. Huisarts zei dat hij er al moe van werd van het horen en dat het hem echt helemaal niks verbaasde zoals ik me voelde.

We zijn eigenlijk nog bezig te rouwen en afscheid te nemen van het idee dat hoe goed we in het verleden ook ons best hebben gedaan zoals iedere ouder (niet te veel snoepen, bewegen, gezond proberen te eten) Thomas nu een chronische ziekte heeft die iedereen zou kunnen treffen en eentje die niets te maken heeft met overgewicht of te veel snoepen.

En tegelijkertijd moeten we zoveel leren en merken we dat er gewoon eigenlijk geen conclusies te trekken zijn en geen zekerheden. Als we denken een patroon te zien is het alweer anders. Hij vroeg ook waar ik bang voor was en ik antwoordde: de hypo’s en in mindere mate de hypers. En of mijn angst daarin reëel was? Thomas weet zelf heel goed wat hij moet doen en hij heeft nog niet heel heel erg laag gezeten. Hij hield me als het ware een spiegel voor en zei dat ik wat milder voor mezelf moest zijn en het de tijd gunnen. Wind in mijn haren,geen overhaaste joga cursus boeken, rust zien te vinden en vooral zo doorgaan op de ingeslagen weg. En kennis is macht dat geldt bij deze ziekte echt. Thomas gaat er goed mee om dus voor ons ook extra reden om ons best te doen het voor hem zo makkelijk mogelijk te houden. Kinderen zijn daarin flexibel. Ze leven van dag tot dag en wij overzien natuurlijk het veel grotere geheel. Dat maakt het ook zo moeilijk. Hij vond het in ieder geval heel goed van ons dat we de logeerpartij bij mijn zus (die we nog voor de ontdekking van diabetes hadden afgesproken in verband met een etentje van Maartens werk) toch door lieten gaan. Goed voor ons maar zeker ook goed voor Thomas. Ik moest me nu gaan richten op een leuk weekend (nichtjes vierden verjaardag, etentje en vrije zondag) en dan wil hij me over twee weken weer even terug zien om te horen hoe het gaat.

Wat ik me afvraag is of het gebrek aan begeleiding aan de ouders expres gedaan is zodat we het zo snel mogelijk eigen gaan maken deze nieuwe way of life of dat het eigenlijk altijd zo gaat in de medische wereld. Aandacht gaat naar de patient maar niet naar de mensen die er omheen staan. Wie weet komen we daar nog wel achter.