Hypo op school

Afgelopen vrijdag had Thomas voor het eerst een hypo op school. Achteraf is het te beredeneren, althans dat denken we maar zekerheden hebben we eigenlijk nooit met dit diabetes traject. Van de juf had ik begrepen dat Thomas zijn gymles om 5 over 9 zou beginnen. Dan zou hij dus nog ruim kunnen teren op zijn ontbijt qua energie was onze gedachte. Om kwart over 9 ging ik naar school zodat ik halverwege de les aanwezig zou zijn om hem tussentijds te meten. Ik trof de klas op het schoolplein want ze gingen pas om kwart over 12 gymmen. Thomas liep er ook, alleen zijn rugzakje met spulletjes stond nog in de klas terwijl we afgesproken hadden met de juf dat dat tasje altijd mee moest (zit dextro, meetapparaatje etc. in). Op zich niet erg want ik kan dat tasje ook halen maar toch nog even gemeld bij de meester want dat moet er echt in gaan slijten, ook als ze verder weg gaan dan de gymzaal.

Halverwege de les ging ik kijken hoe het ging (tot die tijd was ik in school gebleven, gesprek met de concierge want zij wilde ook weten hoe het met Thomas was) omdat ik Thomas zeker zijn zelfstandigheid niet af wil nemen. Hij was zo lekker aan het gymmen, het leek niet intensief en hij leek niet moe dus ik trok de conclusie dat ik best tot zijn officiële meetmoment om 10 uur kon wachten. Na de gymles zat hij niet heel hoog, eigenlijk precies goed, dus koekje erbij en naar de klas waar hij dan ook nog zijn pauzehap (mandarijn) en zero wicky zou drinken. Tot zover, alles verliep naar wens.

Maar 10 minuten later ging thuis mijn mobiele telefoon: “met Thomas, nou ik had zwabberbenen en toen hebben we gemeten en ik was 3,8” waarna hij ook meteen zei dat hij een dextro en een banaan had genomen, Heel goed van hem dus. Ik zei dat ik er meteen aan zou komen, want ik wilde toch even weten hoe het ging natuurlijk. Thomas kwam me op het schoolplein al tegemoet samen met een meisje uit zijn klas. Nee hij had geen ontvangst gehad in de klas dus hij had buiten gebeld met zijn mobieltje. En nee de meester was er niet bij geweest of bij gebleven, iets waar ik wel vanuit ging nu hij onder de 4 zat. Dan kun je naar mijn idee de verantwoording niet bij een meisje van 8 of 9 laten. Daar schrok ik dus best van en aangezien de emoties best nog aan de oppervlakte drijven af en toe en we sinds de ziekenhuisopname nog geen aaneengesloten lange nacht hadden gehad, kwamen thuis de tranen (Maarten was ook naar huis gekomen om mij te ondersteunen dus dat was heel erg lief van hem). Hij zei ook dat het eigenlijk best goed gegaan was want we hadden vier peilers uitstaan meester-telefoon-Thomas zelf- en het feit dat ik er zo ben en alleen de eerste peiler meester had even niet gewerkt. Maar daar was de meester zelf ook van geschrokken.

Toch was het best een heftige ervaring voor me zo’n hypo en naarmate dat vaker gaat voorkomen zal dat heus wel wennen (want hij weet het tenslotte zelf tijdig op te lossen) maar toch. Het elastiekje was net even te ver uitgerekt en terwijl Maarten bij de apotheek ging informeren hoe het nou zat met de teststrips en de verzekering bij de apotheek, liep ik bij de huisartsenpost naar binnen om voor die middag een afspraak bij onze huisarts te maken.

 

Nu was ik eigenlijk al aan het twijfelen over het gemak van dit rugzakje aangezien hij een dag ervoor het rugzakje vrolijk in de lucht had gegooid waarna zijn iphone die we hem te leen hadden gegeven omdat ie zo makkelijk te bedienen is, de landing niet had overleefd.