Judo

Gisteren zijn we voor het eerst met Thomas naar zijn judo les geweest. Vooraf op woensdagmiddag waren er geen afspraken en mocht hij een beetje TV kijken van me, alhoewel ik meteen dacht “waar ben ik nu mee bezig, hij moet gewoon zijn ding doen” maar ik was bang dat hij anders door zijn energie voorraad heen zou zijn. Natuurlijk zag ik later wel in dat dat niet zo werkt. Ik was van te voren best zenuwachtig. Hoe zou het gaan, zou hij een hypo kunnen krijgen? Zou het niet te intensief zijn?

Eenmaal met zijn allen bij de judo (Maarten was gelukkig ook mee deze eerste keer) kon ik dat een beetje loslaten. We hadden een fijn gesprek met de judomeesters alleen in de kleedkamer was een moeder die zich erg confronterend uitliet over Thomas zijn ziekte (alles benoemen en suggereren dat het ziekenhuis traumatisch zou zijn alles ingegeven door haar expertise van in dat wereldje werkzaam zijn) waardoor Thomas toch ineens begon te huilen en zei dat hij zo zenuwachtig was.

De judomeester had even een geruststellend gesprek met ons en hem en zei toen dat hij naast de meester mocht zitten en zelf maar even moest kijken of hij mee wilde doen met de warming-up. Ze beginnen de les altijd met kringgesprek en Thomas kreeg de gelegenheid te vertellen wat hem overkomen was. Grappig detail: hij begon meteen over zijn tand die er gisteren dan eindelijk na een hoop gewiebel uit was gekomen šŸ˜‰ Ā Daarna kon hij weer perfect uitleggen wat Diabetes precies is en iedereen luisterde aandachtig. Toen was het tijd voor de orde van de dag: hij mocht het spel uitkiezen en het werd trefbal waarbij hij steeds als laatste overbleef behalve de laatste keer. Weer even tranen maar met een “kom op zeg, je hebt toch steeds gewonnen?” was dit snel weer over. Warming-up zag er heftig uit met de buikspieroefeningen maar hij hield het prima vol en al gauw was het tijd voor de halverwege prik. Hij zat nog prima in zijn waarde (9,8) dus meteen weer verder en hij leek met de minuut meer energie te krijgen. Hij danste over de mat en had ontzettend lol vooral toen hij ook een judo gevechtje met de meester mocht doen. Al met al heel geslaagd en daarmee sluit ik even het deurtje naar het idee van kidsfit bij de fysio (speciaal bedoeld voor chronisch zieke kinderen). Want ik wil ook eigenlijk niet dat hij zich een chronisch ziek kind gaat voelen qua behandeling.