Rouwproces

Het is zoals je het overal om je heen, van huisarts en specialisten en ervaringsdeskundigen (diabetici en hun omgeving) hoort: je gaat door verschillende fases van verwerking heen de eerste tijd na de diagnose.

Ontkenning, boosheid (waarom nu juist Thomas maar than again waarom zou het iemand anders treffen?), onbegrip (hebben we er niet alles aan gedaan om hem gezond te houden? (sporten, toch op het snoepen letten – wat er dus helemaal niets mee te maken heeft! – gezonde maaltijden…) en verdriet want dit gaat nooit meer over, en we gaan nog zoveel mee maken met hem. En het gemene is dat juist nu ook nog eens die honeymoon lijkt te beginnen, dus minder insuline en het lijkt allemaal supergoed te gaan (tot de meters een beetje raar doen want daar is dan toch ineens weer die onzekerheid).

Soms gaat het een hele dag goed, denk je het gaat zo eigenlijk best als we hem zo goed in de gaten houden, en de andere dag hoeft er maar even iet te gebeuren of je bent in tranen. Een verzekering die eerst zegt dat het sugarkids kamp waar ik hem voor op gegeven heb niet vergoed wordt (en later weer wel omdat de meneer van de verzekering zo met me te doen had toen ik mijn emoties aan de telefoon niet meer in bedwang kon houden).

Of als je in het winkelcentrum loopt en je ziet “gezonde” kinderen huppelen en springen terwijl Thomas dat echt net zo goed of soms zelfs beter doet, want ongelooflijk wat heeft hij een goed humeur, wat een energie, wat is hij vrolijk en adrem, hele verhalen heeft hij tegenwoordig en die discussies over van alles en nog wat en vooral over het eten (hoeveel hapjes moet ik nog? na het eerste hapje), het is gewoon weer gezellig aan de eettafel want we moesten altijd een beetje politie agent spelen om te zorgen dat hij toch iets binnen kreeg voordat we ontdekten dat hij diabetes heeft. Levendig, dat is dan weer de andere kant van het verhaal. Je ziet dat het behandelen van zijn suikerziekte hem zoveel goed doet. Een heel ander kind ondanks de ongemakken, daar moeten we ons ook op richten. De goede kanten, maar soms is dat gewoon even zo moeilijk. Het is echt vallen en opstaan en vooral bij de dag leven en zo veel mogelijk genieten van het moment. Dat zou eigenlijk voor iedereen moeten gelden natuurlijk dan zouden we nog eens zorgeloos kunnen leven???

Maarten zei laatst ook tegen mij dat het soms lijkt of de wereld een beetje grauw is als hij dan in zijn eentje in de auto naar huis rijdt, want het wordt nooit meer zo onbezorgd als vroeger ons leven. Altijd zullen er zorgen en zorgjes zijn, we moeten heel regelmatig leven en vooral ook gezond, alles moet vooraf gepland worden. Zal in de toekomst waarschijnlijk wel wat makkelijker gaan worden hoop ik maar voor nu ervaar ik dat toch zo.

Sinds het ontslag uit het ziekenhuis ben ik nog niet ver van huis geweest als Thomas op school zit. Gewoon dat gevoel van onrust want stel dat hij me nodig heeft? En dat valt eigenlijk best wel mee (relativeer, relativeer) maar het is moeilijk je over dat gevoel heen te zetten. Toch heb ik steeds meer genietmomenten en probeer ik echt mijn oude leven weer een beetje op te pakken (dus toch lekker weer bij de HEMA gaan ontbijten met 4 vriendinnen en toch weer lekker gaan winkelen met mijn beste vriendin – die vorige week in een broeinest van buikgriep zat dus dat kwam er even niet van. En dan vind ik daar echt wel afleiding in en natuurlijk ook met Maarten en Thomas leuke dingen doen, een potje kaarten met oma erbij, lekker even naar het winkelcentrum. Visite. Het zal er allemaal wel steeds meer van gaan komen, de uitstapjes want je merkt dat als je het goed voorbereid je echt wel weer zijn oude leven op kunt pikken. Thomas heeft gisteren een hele tijd buiten gespeeld met zijn telefoon in zijn zak en ik weet dan ook precies waar hij zit maar dan ga ik ook expres niet kijken. Ik moet hem daarin gaan vertrouwen dat hij zelf naar huis komt of belt als er iets is en ik heb ook geen enkele reden om daaraan te twijfelen hoor. Hij doet dat allemaal keurig. Ben benieuwd waar we staan over bij voorbeeld een half jaar?