Bij de huisarts

Afgelopen vrijdag had ik een vervolgafspraak met onze huisarts (ik was daar twee weken eerder geweest terwijl ik echt een breakdown moment had, te weinig slaap, op school een incident met hypo en gewoon alle emoties die er vrij kwamen). Deze keer lagen de emoties wat minder aan de oppervlakte maar ze waren er wel degelijk, vaak voelt het al een brok in je keel of iets dat constant over je schouder mee loert.

De keren dat ik voor mijn gevoel Thomas moet teleurstellen omdat hij niet alles mag en kan eten wat hij wil, althans ook niet zoveel als hij wil. Dat aan alles wat hij eet een consequentie zit. De keren dat hij te druk doet naar ons gevoel omdat we dan denken dat hij in een hypo zal raken terwijl dat nog niet eens zo hoeft te zijn. De keren dat we het idee hebben dat mensen ons ontwijken omdat ze niet weten hoe ze moeten reageren, dan wel dat ze bang zijn dat Thomas bv een hypo zou krijgen en dat ze dan niet zouden weten wat te doen. De keren dat er getrakteerd wordt in de klas – op zoetigheden – en dat daarbij niet aan Thomas gedacht wordt. Ook niet door de meester die ergens in de la een zak met snoepjes speciaal voor Thomas heeft liggen maar daar waarschijnlijk niet over ingelicht is door de juf die de eerste drie dagen van de week voor haar rekening neemt.

Hoe vaak we moeten horen: oh maar mijn zus, neef, tante, oom, kat, hond, oma enz. heeft dat ook en daarbij wordt er dan niet eens gekeken naar of het diabetes type 1 of type 2 is. In feite zit daar een levensgroot verschil in. Vaak kun je type 2 nog managen met een pilletje en hoef je ook niet zo nauwgezet bloedwaardes te meten, kolydraten te tellen en het verband te zien tussen insuline en emoties, voeding, beweging enz. te zien. Het scheelt ook nogal of het om een kind gaat (in de groei, hormonen etc.) of dat het bij voorbeeld zwangerschapsdiabetes is of ouderdomssuiker. Eigenlijk kun je niet eens diabetes 1 bij het ene kind vergelijken met diabetes 1 bij het andere kind. Zij zullen ook totaal verschillend reageren. Moraal van hun verhaal is vaak dat er prima mee te leven valt, dat je er wel 100 mee kunt worden en dat het wel mee valt allemaal zodra we even een paar weekjes verder zijn (op een heel leven ????) en Thomas geregeld is of aan de pomp. En dat er zoveel ontwikkelingen zijn, een kunstalvleesklier en een Google-eye, HET KOMT ALLEMAAL GOED…..

En dat is waar ik wel eens emotioneel van word, natuurlijk moeten we ons op het positieve blijven richten, dat is zelfs van levensbelang om het leven weer enigszins normaal op te kunnen pakken. Ja we gaan ook mee met “dagje zonder zorgen” in juni op de militaire kazerne in Amersfoort voor chronisch zieke kinderen en ja hij gaat mee op kamp en ja voor mezelf probeer ik het ook zo leuk mogelijk te houden maar vaak word je zo ingehaald door de feiten van alledag. Ben je van plan Thomas een dag lang vol goede moed en vertrouwen naar gym en overblijf te doen op overblijf “nee ik ga alleen even tussendoor meten bij de gymles” dan verloopt ineens de ochtend als volgt:

s morgens insuline pen in zijn broodbakje gedaan maar ik kom er om 9 uur achter dat het bakje de koelkast in gaat dus niet goed voor de insuline en het spuiten tussen de middag.

Ik dus toch eerder naar school en terwijl ik daar ben vraag ik toch nog maar even aan Thomas of hij inderdaad wel gemeten heeft voor de gymles. Nee dat blijkt niet zo, dus alsnog meten. Heeft hij ineens waarde 17. Tja best hoog , wat nu te doen? Toch nog een keer meten, dan zit hij wat lager.. Even overleg met het “thuisfront” en diabetesverpleegkundige, deze laatste reageert eigenlijk best laconiek, iets dat ik nog moet leren, dat moeten we dan maar accepteren, zegt ze. Dus toch naar de gymles die heeft hij even goed nodig want bewegen en water drinken. Zijn klas was al vooruit met de meester, al omgekleed dus hij moest zich ook snel gaan omkleden maar op het moment dat wij de kleedkamer binnen stappen, komt heel de klas weer terug uit de gymles. Wat blijkt? Vechtpartijen tijdens de gym, meester boos, gymles gaat niet door! Tja ik ben stiekem blij dat ik erbij ben dan kan ik hem nog even een paar keer over het speelplein “jagen” šŸ˜‰ Voor ik het weet ben ik alweer langer op school dan de bedoeling was. Want ook nog even in de klas meten hoe hij er nu voor staat, het is weer wat lager dus dan mag hij een mandarijntje en lekker buiten spelen. Ā Ik ga weer naar huis en daarna naar de supermarkt want de overblijf heeft mij doorgegeven dat de kinderen omdat het vlak voor de vakantie is een zakje chips krijgen. Of Thomas dat ook mag? Nou nee dus, ik heb even op internet gekeken en zie dat het aantal kd best erg hoog is. Op zoek naar niet al te verantwoord uitziende alternatieven dus. Ik vind in de schappen bij afvaldieet een zakje chips van Weight Watchers waar maar 11 kd in zit. Hopelijk vindt Thomas dat lekker?”Bijna half 12 inmiddels, maar wat eerder naar school want ik wil er even bij zijn bij het meten en prikken (aanvankelijk was het de bedoeling dat hij dat dit keer helemaal zelf ging doen) zodat ik kan beoordelen of het het bakje met kaasblokjes, bifiworstjes en komkommer (laag/ niets in kolydraten) of toch het zakje chips kon zijn? Vlak voor het meten voelde hij zich bibberig, dus meteen toch maar een banaan gegeven, bij meting bleek hij wel goed te zitten, snel insuline is daarna ook meteen eten – oh jee geen tijd dus om te wachten op die lekkere tostie. Gelukkig dat Thomas daar niet mee zit. Hij voelt zich nog steeds niet lekker. Dus tijdens brood eten dus toch dextro.
Ik bedwing mijn neiging erbij te blijven tot ik zeker weet dat hij zich weer goed voelt en laat hem lekker overblijven. Heel de ochtend dus op school geweest. Tja dan is het moeilijk om tijd voor jezelf vrij te maken…

Maar om dit vrij lange verhaal kort te maken, dit kon ik natuurlijk niet allemaal kwijt in het gesprek met de huisarts maar hij begreep wel waar het om draaide. Hij vond dat we het goed deden maar net als vorige keer misschien wat minder mijn best doen en wat meer delegeren = vertrouwen. Hij begreep ook dat dit moeilijk is zoals het nu op school gaat (de juf en meester begrijpen het maar tot op zekere hoogte en dat is eigenlijk al heel ver als ik andere verhalen op het diabetesforum lees). Zijn advies nog een gesprek met juf en meester en desnoods diabetesverpleegkundige en proberen toch meer zaken op school te laten en me er minder mee te bemoeien omdat dat uiteindelijk ten koste van mezelf gaat. Je zou er overspannen van worden? Huisarts vond het niet nodig dat er bij voorbeeld al naar huis gebeld moet worden over wel of niet een banaan, dat zou toch prima een taak van juf kunnen zijn? Hoe dan ook ik heb een week de tijd om hier eens over na te denken.