Diabeter of het ziekenhuis

Afgelopen week hadden we een kennismakingsgesprek met de kinderpsychologe ter kennismaking voor Thomas. Zodat hij mocht het nodig zijn weet met wie hij te maken kan gaan krijgen.

Het was een heel fijn gesprek en ze nam ook nog even de tijd om een op een met mij dingen door te spreken want natuurlijk laat ik niet het achterste van mijn tong zien als Thomas er bij zit.

Ze vroeg aan Thomas te vertellen wat er was gebeurd en hoe hij het ziekenhuis had gevonden, de opname? Wel luxe zei hij en ook over de andere zaken deed hij zoals altijd luchtig en stoer. Dat kaarte ik ook later aan bij haar dat ik me afvroeg in hoeverre hij dat ook echt voelt en zij wist dat gevoel wel te relativeren door uit te leggen dat ziek zijn voor kinderen vaak betekent “koorts hebben en in bed liggen” en bij Thomas voelt hij zich over het algemeen beter als hij zich geprikt heeft/ insuline gespoten. En natuurlijk overzien kinderen ook niet het grote geheel en zijn ze flexibel. Ze raadde me wel aan het goed in de gaten te houden en ook aan school te vragen hoe hij zich daar gedraagt en verder maar gewoon af te wachten. Waarschijnlijk voelt hij het echt zo want hij maakt echt geen ongelukkige indruk, wel eens wat ongeduldig als ik hem weer achter de vodden moet zitten over handen wassen met zeep en prikken.

Ook heb ik het nog even gehad over Diabeter. Natuurlijk heeft Diabeter ook zijn voordelen maar we hebben nog even een aantal zaken op een rijtje gezet. Ten eerste dat we echt niet ontevreden zijn over hoe ze in het ziekenhuis zijn en misschien is het juist wel beter om het geheel in ziekenhuis sfeer te houden? Diabetes is geen huiskamer-aandoening dus waarom moeten we dat perse gezellig maken terwijl Thomas zelf al aangaf liever in ons eigen ziekenhuis te blijven. We kennen daar de mensen inmiddels en de kinderartsen doen er ook alles aan om zo toegankelijk mogelijk te zijn. Een van de kinderartsen heeft ook nooit een witte jas aan en je zou echt niet denken dat hij de dokter is šŸ™‚ En als het nodig is kunnen we ze altijd bereiken. Toen hij van het weekend s nachts een keer waarde 20 had omdat hij s avonds te veel brood had gegeten waarschijnlijk heb ik ook goed telefonisch overleg gehad en dan nemen we echt samen met de arts wat de mogelijkheden zijn en wat we het beste kunnen doen. In dit geval een eenheid insuline bijspuiten en dan om 2 uur s nachts weer controleren, toen was hij gelukkig weer 10 punten gezakt. En ik moet zeggen dat we er zelf ook steeds meer vertrouwen in krijgen en steeds meer zelf op kunnen lossen. In dat opzicht was het zwemmen van in het begin misschien nog niet eens zo gek want zo leer je het wel, je hebt immers geen keuze? Ook vinden we dat in geval van nood de lijnen wel weer langer zouden worden bij Diabeter, want dan moeten we eerst hun noodlijn bellen en zij moeten spullen van Thomas naar ons ziekenhuis sturen want opname is daar natuurlijk niet mogelijk. En ons eerder gevoel over een pompje daarover hebben we nu zoiets van dat komt nog wel. Hij vindt het nu allemaal nog zo ingewikkeld dat nadenken wat hij moet nemen bij welke waarde en dat wordt met een pompje alleen maar erger. Kan me voorstellen dat dat met een klein kind makkelijker is want dan zit je er nog meer bovenop maar nu denken we dat we niet ineens weer helemaal opnieuw moeten beginnen terwijl we net een beetje gaan wennen aan de pen. In de toekomst kunnen we altijd nog over en wie weet is hij er dan meer aan toe? Ik snap de redenatie van onze kinderarts nu ook beter want het is toch ook weer niet zo maar iets, het is nog steeds flink nadenken met alles wat je doet.