Achtbaan

Ik denk dat ik mijn emoties en hoe ik er in sta op het moment nog het beste kan vergelijken met in een achtbaan gaan. Het ene moment durf ik de stang van het wagentje een klein beetje los te laten en het volgende moment grijp ik me stevig vast met allerlei ingebouwde controles die uiteindelijk toch niet de zekerheid zullen bieden waar ik zo naar op zoek ben. Tegelijk moet ik net doen of ik het voor Thomas die voor me in het karretje zit niet zo eng vind.

Maarten waarschuwt me ervoor en hij heeft gelijk, ik ga het ook zo niet volhouden. Maar jammer genoeg kan ik die knop nog niet zo makkelijk om zetten en blijf ik Thomas bestoken met als dit dan dat. Het gevaar bestaat daar in dat ik Thomas daarmee ook onzeker ga maken.

Vanmorgen ging ik naar de supermarkt en ik kwam twee moeders tegen waar ik normaal altijd even een praatje mee maak. En ze vragen ook altijd hoe het met Thomas gaat. Deze keer niet en daarin herken ik de angst om iets verkeerds te zeggen of niet weten hoe er mee om te gaan. Allemaal heel begrijpelijk maar voor mij toch ook moeilijk omdat ik het er eigenlijk wel over wil hebben. Tegelijk besef ik dat het leven gewoon weer door gaat en de mensen niet meer zitten te wachten op die verhalen over diabetes. Zeker niet in een supermarkt.