3 maanden precies

Gisteren was het precies 3 maanden geleden dat Thomas de diagnose Diabetes 1 kreeg en opgenomen werd in het ziekenhuis. Sindsdien is er veel veranderd in ons leven. Het woord VANZELFSPREKEND is uit ons woordenboek verdwenen en het woord GLUCOSEWAARDE is er voor in de plaats gekomen, want dat is waar het van s morgens vroeg tot s avonds laat en in de nacht natuurlijk ook om draait. De Diabetes valt geen moment weg te denken uit ons leven. De ergste hectiek van de eerste paar weken is inmiddels verdwenen, we hebben er kennis, heel veel kennis voor terug gekregen en vooral ook wat meer zelfvertrouwen. Vanmorgen betrapte ik me zelf er op dat ik vorige week vergeten was het waardelijstje waarin alle bloedwaardes van Thomas in een bepaalde periode op de vaste meetmomenten 8-10-12-15-20-23 uur vastgelegd zijn toe te mailen aan de diabetesverpleegkundige.

Dat is op zich natuurlijk helemaal geen ramp, vooral ook niet omdat er niet veel bijzonders te melden valt op het moment. We verkeren in rustig vaarwater: lage waardes met af en toe een uitschieter maar goed onder controle te houden. Dankzij de honeymoon.  Maar het is iets wat zeker de eerste twee maanden niet denkbaar was geweest, dan had ik meestal toch minimaal een keer per dag contact met het ziekenhuis, diabetesverpleegkundige dan wel de kinderarts.

We bepalen nu veel meer zelf wat de te nemen aktie is, zelfs Thomas doet dat al op school. Lost hij zelf zijn hypo op en is daar apetrots op. En zo af en toe is er een situatie welke we nog niet eerder hebben meegemaakt en dan win ik natuurlijk wel advies in. Zoals de paasbrunch op school. Hoe gaan we dat aanpakken zonder dat ik Thomas alleen maar kan verwijzen naar de schaal met komkommers? Dat overleg ik dan met de dietiste en de diabetesverpleegkundige. En zij denken goed met mij en met Thomas mee. “Laat hem maar lekker genieten” is hun advies en corrigeren komt na afloop dan wel.”(vooraf natuurlijk wel iets meer insuline spuiten). Of een juf die er een week lang niet is, dan valt de meester in en een juf uit een andere klas. Even wat meer Allert zijn en wat meer toelichting geven. Maar ik heb niet meer het idee dat ik iedere minuut van de dag bezig ben met hem te corrigeren op school en ik ben  daar nu ook niet meer zo vaak te vinden, zeker omdat de juf en meester de tussentijdse meting bij de gymles voor hun rekening nemen. Dat wil zeggen dat Thomas dan een seintje krijgt halverwege de gymles, want de rest doet hij zelf. Ik besef heel goed dat deze situatie ook zo maar weer kan veranderen, als hij uit zijn honeymoon komt valt er niet meer zo veel terug te vallen op de vaste spiekbriefjes op zijn tafel want dan zullen zijn waardes ook minder voorspelbaar worden. Maar tot die tijd proberen we er maar van te genieten en het voor hem behapbaar te maken dat hij niet meer zo maar alles kan eten.

Dan leren we hem dat er nog zoveel andere lekkere dingen zijn die hij wel mag (met mate) Ook wij zijn veel bewuster met onze voeding bezig. We hebben al sinds december vorig jaar geen patat meer op maar we hebben het nog geen moment gemist. Een softijsje wordt al snel vervangen door een raket waterijsje, daar krijg je ook nog eens minder dorst van. Kant en klaar maaltijden, daarvan proef je ineens hoe zout ze eigenlijk wel niet zijn. Zo kan ik de lijst nog wel verder aanvullen. Het scheelt dan natuurlijk ook voor Thomas dat hij ons niet ziet schranzen. Volgende maand weer controle in het ziekenhuis, dan kijken ze ook naar zijn nieren. Dat drukt je dan weer met je neus op de feiten dat er zoveel dingen op ons pad komen waar Thomas extra risico voor loopt: hart- en vaatziekten, zijn voeten, zijn tandvlees, zijn nieren, gluten allergie, extra risico auto-immuun ziekten, zijn ogen…. Tja en dat maakt ons weer extra gemotiveerd om gezonde dingen te eten, zijn waardes onder controle proberen te houden en hem veel te laten sporten in de hoop dat we die complicaties zo veel mogelijk buiten de deur kunnen houden.