Pasen met diabetes

Onze eerste echte uitdaging, de Pasen, hebben we inmiddels weer achter de rug.

Van te voren had ik me er druk om gemaakt om er achter te komen dat het A geen zin had en B eigenlijk niet nodig is geweest. De schoollunch, verzorgd door de ouders, was wel een enorme verzameling van suikerbommetjes maar met de nodige insuline en de enkele meegebrachte hapjes die wel gezond waren of leken kwamen we die ook door en na afloop mochten ze veel buiten spelen. En ik wil helemaal geen gezondheidsgoeroe zijn maar ineens ben je je er bewust van hoe het er allemaal bij iedereen ingebakken zit, dat het eigenlijk normaal is dat er bij lunch niet aan boterhammen en broodjes gedacht wordt maar aan donutsen (notabene meegebracht door een klasgenootje dat zelf een vorm van diabetes heeft?!) , cupcakes, zoete broodjes en toetjes.  Snoepen moet toch kunnen?  Welgeteld had een ouder bedacht mini-sandwiches te maken maar dat was van wit brood gemaakt  en dat waren er maar 5 (op een klas van 29 kinderen).

De Paas gourmet die we op goede vrijdag hadden was daardoor al stukken minder spannend. Weer wat meer insuline en weer kwam het goed uit. Mijn ouders hadden eerste paasdag een paasbrunch verzorgd en vooraf “eieren zoeken” met kleine kadootjes en blokjes kaas in aluminium folie ingepakt. Super idee natuurlijk en de paasbrunch was ook erg lekker. Met drie eenheden insuline (in Thomas zijn geval is dat al veel) kon hij lekker eten en het meeste was afgestemd op wat hij zo en zo mocht (veel vleeswaren, kaas, een eitje etc.).

En het is ook vooral een kwestie van de waardes loslaten en het genieten voorop stellen. Dan maar een keer wat hoger…want dit soort dagen zijn natuurlijk een uitzondering :-).