Vakantie en naar de camping

Twee weken lang mei vakantie staat gelijk aan andere gewoontes, minder sport, minder regelmaat dus ja dat zagen we terug in de waardes die voornamelijk hoger waren dan we in tijden gezien hadden. Veel trampoline dus en veel onderbrekingen van dingen die eigenlijk erg leuk waren om te doen.

Zo was er het wijkvoetbaltournooi met een waanzinnig groot springkussen anex stormbaan bij ons achter het dijkje, op 5 minuten lopen. En daar ging ik de fout mee in. Het is dan wel maar 5 minuten lopen maar met een hypo is het toch 5 minuten lopen. Te veel om dan geen meter bij je te hebben. Maar goed, Thomas en ik gingen zonder de glucosemeter maar wel met koekjes en dextro richting het plein met het grote springkussen. Thomas amuseerde zich geweldig en hij vond het jammer dat hij daarna even moest stoppen om thuis te meten, te prikken en te eten. Daarna gingen we weer terug maar al gauw voelde hij zich slapjes. Oef, geen meter, koekje op de gok gegeven want bij de lunch meting zat hij niet te hoog, hij had net insuline gespoten dus een hyper kon het niet zijn met al die inspanning… heel even terug op het kussen maar nee… we moesten naar huis en Thomas klaagde steeds meer dat hij zich zo slap voelde. Tja wat doe je, achterlaten en snel heen en weer rennen voor de meter was geen optie. Toch maar naar huis en vlug een chocolaatje gegeven voor de terugweg. Goed ingeschat want dat chocolaatje gaf net genoeg suiker om de meter thuis 5,5 te laten zeggen.

Het is natuurlijk heerlijk om in je vakantie alles op je gemak te doen en lekker te gamen (Minecraft) maar met Diabetes kan het dan net zijn dat je te weinig bewogen hebt in verhouding tot wat je gespoten hebt. Dus ja regelmatig de trampoline op dus.

Middagje speeltuin, tja maar niet te lang want hij moet dan ook nog terug naar huis fietsen en het meten in de speeltuin was niet favoriet. Vuile handen waar ook de ontsmettende doekjes niet tegenop kunnen. Waar we dus vroeger echt van begin tot eind van de middag in de speeltuin waren, nu hooguit tot 3 uur. Zo loop je constant tegen beperkingen aan, gelukkig vindt Thomas het vaak niet erg omdat hij dan toch moe is.

Nee niet elke avond laat naar bed want de regelmaat moet er in blijven en bovendien kan uitslapen de volgende dag ook niet. Om 8 uur is het alweer meet tijd. Lekker snacken ’s avonds omdat het vakantie is? Nee dus, max 15 koolhydraten en zit hij hoog in waarde dan alleen koolhydraat vrij en ook weer niet te veel.

Camping, veel regen, dus veel in de caravan. Veel hoog maar ben je dan een keer met droog weer in de speeltuin, binnen 10 minuten een hypo… En dan een hypo van 3,1 zo laag had hij nog niet gezeten. Hij moest er gewoon van bijkomen op de bank in de caravan en daarna wilde hij niet meer naar de speeltuin.

In het zwembad moeten we constant puzzelen en naar zijn gedrag en gezicht kijken om uit te vinden of hij zich nog goed genoeg voelt of dat we een fruitkick moeten geven zonder dan meteen weer te moeten meten.

Patatje halen omdat het vakantie is? No way, gezonde hap van thuis mee genomen (andijvie stamppot). Een Bosche Bol in Den Bosch waar iedereen naar vroeg? Nee een HEMA rookworst.

IJsje dan? Nop. Als hij te hoog zit zo en zo niets.

Zo heeft het zoveel invloed op het dagelijks leven.  Als je het niet zelf meemaakt kun je je er geen beeld bij vormen want ongetwijfeld ben ik nog zoveel meer voorvallen vergeten..

Grote vraag is nu, is dit patroon van hypers en hypo’s door twee weken vakantie gekomen of kruipt Thomas langzaam maar zeker uit zijn honeymoon? Vandaag ging hij weer naar school. Sinds gisteravond alleen maar hoge waardes behalve dan de 10 uur meting. Maar dat werd weer teniet gedaan door mijn beslissing dat hij toch maar de tractatie in de vorm van een zakje chips moest nemen, half zakje voor half zakje na de pauze.