Zomerse dagen

Juist op zonnige dagen als die van vandaag valt het moeilijk om te accepteren dat diabetes geen moment uit ons dagelijks leven weg te denken is…heel de dag vechten tegen waardes, je slap voelen, geen echt lekkere dingen zoals een ijsje bij het tankstation mogen want anders… s avonds weer een hypo en dan een hele echte omdat je computerspelletje zo leuk was… bah.. valt niet mee om dan te bedenken dat het ook prachtig was in de bossen van Ermelo waar we geweest zijn en echt we hebben daar van genoten hoor maar dan steeds weer die confrontatie šŸ™ klein stukje wandelen en hij voelt zich alweer slapjes en dan ben je weer midden op een grasveldje aan het meten en aan het puzzelen en rekenen en zo gaat het dag in dag uit.. en dan moeten we ons zelf maar weer vermannen en sterk zijn want we hebben geen andere keuze. Als het mee zit dan is om 23 uur de diabetes dag weer om, zit het tegen dan gaat ie om 3 uur nog even verder om om half 8 weer te starten met tussen pauzes van 2 uur voor het meten en wellicht minder omdat hij zich niet goed voelt of omdat er iets bijzonders is als sport e.d.

De omgeving heeft al lang de belangstelling verloren. We weten nu toch wat het is en wat we moeten doen? En het moeilijke is ook dat er niets aan Thomas te zien of te merken gaat want juist bij anderen gaat het altijd goed.

De excursie naar de molen met school – op de fiets er naar toe – ging gelukkig goed, moeders en juf hebben er geen idee van hoe opgelucht ik daar dan over ben. Om 12 uur voor het naar huis/ school fietsen had hij zich moeten meten, nee niet gedaan maar het was toch goed afgelopen?

Vrijdag andere juf, andere gewoontes, ander gym uurtje… Ja om 9 uur wel gemeten (had eigenlijk geen nut want dat was dus niet voor de gymles die ineens eind van de ochtend was) en nee niet gemeten om 10 uur en ook niet halverwege de gymles want Thomas en de juf waren het allet wee vergeten. Tja ook weer goed afgelopen want gelukkig hadden we weinig gespoten zodat hij ook hier veel te hoog zat en dus goed genoeg voor een paar vergeet momenten. Maar gaandeweg verdwijnt dus zowel bij omstanders als bij Thomas de alertheid omdat het “altijd goed gaat”. Dus maar weer nadenken aan veiligheden om in te bouwen zonder dat ik daarbij weer zelfstandigheid afpak.

Bijna niemand weet precies hoe veel wij op de achtergrond als team (Thomas, papa en ik) Ā bezig zijn om de waardes netjes te houden en te corrigeren en dat het mede daardoor “altijd goed gaat”.

Vanavond had hij zijn laagte record wat hypo’s betreft want hij had genegeerd dat hij zich niet lekker voelde, te zeer verdiept in zijn computer spelletje. Hij had 2,9 en dat vereist dan toch meteen actie om de hypo te verhelpen en nee dan moet hij echt even rustig op de bank blijven zitten om na 10 minuten weer te meten. Met twee dextro en een knijp fruitje was het daarna weer 5,2. Ā Nee een gewoonte dat gaat het niet worden, het spuiten en het meten, soms is het ronduit vervelend en baalt Thomas dat hij zijn bezigheden weer moet onderbreken voor jawel de Diabetes….