Een pomp?

Vandaag hadden we onze driemaandelijkse afspraak met de kinderarts en de diabetesverpleegkundige in het ziekenhuis, dit keer niet de dietiste, dat is om en om of naar behoefte. We hadden vorige week al bloed laten prikken op de prikpolie maar nu bleek dat we ook het urine onderzoek daar hadden moeten laten doen. Maar dit werd alsnog met labeltje spoed door het lab van het ziekenhuis gedaan zodat de uitslag (die goed was) tijdens het consult al in de computer stond. (Maarten moest daarvoor naar het lab in het hoofdgebouw maar hij was weer op tijd terug). Eerst werd Thomas door de assistente gewogen, lengte werd gemeten en de bloeddruk. Dit keer was hij wel weer iets aangekomen dus goed nieuws, we hadden hem al lopen plagen met zijn “buikvetrolletje” hihi. Hij woog nu 31,4 bij een lengte van 1.42 m dus dat was prima. Daarna volgde dus het eigenlijke consult.  Zijn gemiddelde waarde was echt heel netjes: 47 en de uitslag van het urine onderzoek was ook goed.  Er werd uitgebreid geïnformeerd hoe het allemaal ging. We vertelden dat Thomas heel erg gevoelig reageert op insuline, te veel of te weinig, koolhydraten, te veel of te weinig, activiteiten, te veel of te weinig. Warm weer, weten we inmiddels heeft ook weer invloed (hypo) en dan nog de ontelbare keren dat we het gewoon niet weten. Vandaar dat de kinderarts daar waar hij vorige keer nog terughoudend was, dit keer wel met het voorstel voor de pomp (Metronic) kwam, aangezien je hier veel preciezer mee kan reguleren en zodat we ook wat meer vrijheden krijgen wat betreft eten en activiteiten want het is erg moeilijk dit op deze manier vol te houden. 10 minuten speeltuin – hypo – gebakje – hyper en dan onrustige waardes tot diep in de nacht – even springkussen – weer terug met hypo, kortom zoveel beperkingen dat het echt gewoon ook voor hem zelf heel frustrerend is. Een normaal tussendoortje kan al bijna niet meer want hij zit dan net goed en geef je dan een paar koolhydraten te veel dan vliegt hij weer omhoog in een hyper. De verpleegkundige keek ook nog even naar de prikplekken op zijn vingers, sinds kort gebruik ik daar op aanraden van een vriendin zinkzalf voor en dat lijkt te helpen. Advies van de kinderarts weer aan de zijkant prikken anders krijgt hij eelt op zijn vingertoppen. Zijn motivatie was wel enigszins schokkend te noemen “want stel dat hij later braille moet leren”. Hij vertelde ook dat hypo op korte termijn al schade kan aanrichten. IQ punten aftrek… Tja dingen die we maar snel wegstoppen ver achterin ons hoofd. Verder was het een heel positief en open consult en konden we ook echt in overleg. Wij weten er inmiddels ook veel en veel meer van natuurlijk en dat praat veel makkelijker. Hoe dan ook we moesten het idee van de pomp maar eens laten bezinken en dan laten weten wat we willen.

Over anderhalve week hebben we een afspraak bij de diabetesverpleegkundige om nog meer vragen over de pomp beantwoord te krijgen. Het is op woensdagmiddag zodat Thomas daarvoor geen school hoeft te missen en zodat hij ook goed kan zien waar hij ja tegen zegt.