Weglaten van metingen en de weg naar zelfstandigheid

Gaandeweg doet Thomas steeds meer zelfstandig en niet alleen wat zijn diabetes betreft maar daardoor ook in het dagelijks leven. Hij maakt daarin een enorme sprong, meer nog dan dat hij anders vanwege zijn leeftijd (bijna 9) zou doen.

Zoals we hadden overlegd met de diabetesverpleegkundige laten we nu de tussentijdse meting bij de gymles weg. Hiervoor ging ik al tijden niet meer naar school. Op zo’n overblijfdag als vrijdag doet hij eigenlijk ook heel de dag alles zelf: om 9 uur denkt hij eraan te meten voor de gymles, om 10 uur denkt hij er zelf aan te meten voor na de gymles (dus niet meer voor de vaste 10 uur meting die we anders achterwege laten) en om 12 uur meet hij om te eten en vervolgens met mij te overleggen wat hij gaat spuiten. Hierin heeft hij ook een duidelijke rol en hij motiveert altijd als een van de besten waarom hij denkt dat we 2 of juist 2,5 insuline moeten spuiten. Vaak heeft hij helemaal gelijk. Als er een onverwacht tussendoortje is belt hij netjes op om te vragen of hij het wel mag en zo ja wanneer en hoe. Het waterijsje had ik even in onze eettabel nagekeken en dat viel mee. Dus zonder bijspuiten mocht hij dat wel nemen. Als ik hem dan terug bel met de overbezorgde mededeling dat hij wel buiten moet spelen dan in de lunchpauze reageert hij terecht geïrriteerd dat hij dat heus wel weet hahaha.

Ook bij judo blijven we er tegenwoordig niet bij. We brengen hem, helpen even met omkleden, even checken of hij alles heeft en klaar heeft staan in de zaal als dat nodig is maar ook dat zou hij zelf kunnen, meten vooraf – en daar ben ik dan graag wel even zelf bij zodat we dat goed kunnen beoordelen – en daarna ga ik weer op de fiets naar huis. Nog even en hij fietst hier zelf naar toe, dat zal ook echt  niet meer zo lang duren. Om half 6 gaat papa hem dan weer ophalen en dan zorg ik dat het eten op tafel staat bij thuiskomst.

Over een paar weekjes gaat hij een week lang met diabeteskamp in Zeeland. Ik kan me nog herinneren dat ik vorig jaar dacht dat ik blij was dat Thomas nog niet mee hoefde met groep 7 en 8 schoolkamp. Nu zie ik er helemaal niet tegenop, behalve dan de kleine dingetjes als hoe zorg ik ervoor dat hij elke dag wat schoons aantrekt? 😉 Scheelt ook dat er verpleegkundigen en een kinderarts mee gaan dus dat schept ook veel vertrouwen maar hij gaat daar toch maar in zijn eentje naar toe zonder dat hij daar iemand kent en hij heeft er veel zin in! Super stoer dus! Zijn ziekte brengt hem dus ook positieve dingen. Hij heeft veel meer zelfvertrouwen gekregen, volgt veel meer zijn eigen plan en is ineens zo zelfstandig geworden dat ik het zelf soms niet bij kan houden hahaha.