Schoolreisje Duinrell

Al vroeg in het jaar was aan mij door de schoolreisjescommissie gevraagd (ik zat toen ook nog in de ouderraad) of ik mee wilde met Thomas om Thomas te begeleiden. Later benaderde zijn juf mij ook nog met dezelfde vraag en deelde ze me een groepje toe. In eerste instantie was ik hier nogal huiverig voor want hoe kon ik de verantwoording nemen voor een heel groepje als Thomas mijn punt van zorg kon zijn?  In geval van een hypo heeft dat voorrang boven de rest dus ik heb dit later met de juf besproken en daar kwam uit dat ik samen met een andere moeder en haar groepje ging lopen. Als ik dan even met Thomas bezig moest zijn om te meten e.d. dan stonden de andere kids er niet verloren bij, maar goed ook dat ik die afspraak gemaakt had want een van het groepje had ook extra aandacht nodig en er was een kind dat flink last had van haar been waarvoor we even een rolstoel hadden geregeld. De dag voor het schoolreisje was ik stik zenuwachtig maar na een fijn gesprek met de juf wist ik de knop om te zetten, het zou vast goed komen.

Het reisje ging naar Duinrell, pretpark, dus ik voorzag enerzijds hoge waardes maar ook hypo’s. Toen we er eenmaal waren hebben we nog wel even gemeten vlak voordat we het park in gingen maar zijn waarde was precies goed en met een koekje uit voorzorg heb ik hem de rest van de ochtend niet meer laten meten. Pas weer om 12 uur, zijn vaste meetmoment, daar zat hij op 7 en hij moest nog een uurtje wachten tot we patat gingen eten. Dus weer een half volkoren koekje en genoeg activiteit natuurlijk . Thomas vond vooral de Splash baan helemaal te gek en hij rende van het een naar het andere samen met de andere kids uit zijn groepje. Hij had het enorm naar zijn zin en ik ook natuurlijk.

Vlak voor het patat eten alleen nog gemeten voor de maaltijd en normaal insuline gespoten, als hij te hoog uit zou komen door de patat zou dat wel weer gecompenseerd worden door het pretpark.  Als ik een uur later zou meten en het was dan te hoog kon ik altijd nog bij laten spuiten maar voor de schoolreis zag ik liever hogere waardes dan precies goed of tegen te laag aan. Bang voor hypo’s hoefde ik in ieder geval niet te zijn. Thomas voelde zich zo goed dat ik ook de meting een uur later gelaten heb voor wat het was want logische conclusie zou zijn dat hij toch hoog zat en dat voegde dus niets toe. Al met al hadden we erg mooi weer en dat was maar goed ook want ze waren allemaal klets nat van de splash baan. Ze hadden dus genoeg gelegenheid op te drogen. Alweer veel te snel moesten we terug naar de parkeerplaats waar de bus stond te wachten om ons weer terug te brengen. Een hele geslaagde dag die mij en Thomas 100 % mee gevallen is en waarbij hij niets heeft hoeven laten, zelfs het ijsje kon er nog bij.

Thuis had Thomas meer energie over dan ik en zijn waarde voor het avondeten was een modelwaarde: 8! Voor een model dagje dus! 🙂