Hoe het was?

Laatst hadden Maarten en ik het over hoe het was toen Thomas nog geen diabetes had. Eerlijk gezegd konden we het niet goed meer terug halen. Het is al zo “normaal” geworden in ons leven om bij alles wat we doen na te denken wat zijn glucosewaarden zijn, al zijn eten te wegen en koolhydraten te tellen, je bij iedere sport inspanning af te vragen hoe lang hij het vol houdt. In de auto te kunnen springen en je niet af te hoeven vragen of je alles (lees diabetes spullen) wel bij je hebt en of je op tijd terug bent s avonds om om 8 uur de langwerkende insuline ( levemir) te kunnen prikken. Nee wennen zal dat niet maar we kunnen ons het leven zonder ook niet meer voorstellen. Dat moet toch wel heel erg makkelijk geweest zijn.

Leven met diabetes is voor ons als ouders als je niet oppast constant zorgen in je hoofd hebben. Is het niet over het moment dan wel over een moment in de toekomst. Dat kan een schoolreisje zijn of verder weg, de middelbare school, een sportdag…Leven met de dag is dan nog het pest maar diabetes vraagt ook een hoop voorbereiding dus dat kun je ook niet in alles toepassen het leven met de dag. En vaak lukt dat ook niet. Thomas heeft daar gelukkig geen last van. Hij leeft “in the moment” en dat juichen we alleen maar toe. Laat hem nog maar even heerlijk kind zijn.

Zelf ervaar ik het altijd als, het gaat heel veel dagen goed, dan doe je wat je doen moet en leef je verder je leven met alle diabetes handelingen en gebeurtenissen daaromheen, maar soms heel onverwacht is het weer eventjes te veel. Op die momenten is het extra fijn om daar dan met je man of met lotgenoten over te kunnen praten. Zij begrijpen precies hoe het zit en geven dan weer dat duwtje in je rug zodat je weer door kunt.