Op het middelbaar

Zo lang tegenop gezien, de periode dat hij naar het voortgezet onderwijs zou gaan, maar hij doet het super! Zijn diabetes heeft vooralsnog weinig invloed op zijn schoolkeuze en niveau gehad. Natuurlijk valt het niet mee om Havo-vwo niveau te doen maar tegelijk slaat hij zich er heel goed doorheen. We hebben niet echt het idee dat zijn suikers roet in het eten gooien en dat het superzwaar voor hem is. Hij is een vrolijke puber die net als iedere puber geen zin heeft in huiswerk, dol is op gamen, slecht is in plannen en van zijn kamer een onneembare hindernisbaan maakt. Alles vergeet wat los en vast zit, soms verwikkelt in het alfa mannetjes gevecht in zijn klas maar over het algemeen goed overweg kan met zijn klasgenoten. Volop geniet van het brugklas leven en dat veel leuker vindt dan de basisschool. Inmiddels heeft hij er al weer twee schooldisco’s op zitten: de brugsmurfen disco en de herfstdisco (samen met klas 2 die maar liefst tot 12 uur mocht duren šŸ˜‰ VET dus!). Ā Hij denkt meestal wel aan zijn insuline als hij iets te eten neemt en nee ook dat is niet altijd zijn boterhammetje kaas šŸ˜‰ en gelukkig heeft hij zijn sensor met “stop voor laag” waardoor hij al heel veel hypo’s voorkomen heeft. Zijn alarmen zet hij keurig op tril als hij in de klas zit en eigenlijk heeft hij er geen extra speciale aandacht aan besteed in de klas. Geen spreekbeurten of presentaties etc. wel afspraakkaarten voor de leerkrachten maar dat hadden we vorig jaar al geregeld. Zijn mentor zij dat hij het prima doet met zijn diabetes. Die indruk hebben wij ook al hebben we er nu natuurlijk niet meer zoveel zicht op. Dit jaar nog geen introductieweek in de zin van op kamp gaan dus dat was voornamelijk voor ons een opluchting want nog steeds wordt hij niet wakker van hypo’s en alarmen en “regelen” wij de nachten. Ā Toch weten we dat het er ooit van gaat komen maar als we een ding hebben geleerd van de bijna 5 jaar diabetes is het dat het geen zin heeft je vooraf druk te maken en dat er tegen die tijd vanzelf een oplossing komt. We zijn in ieder geval heel blij dat het ziekenhuis de sensor min of meer onvoorwaardelijk heeft toegekend dus niet meer op proef (al moeten we natuurlijk wel extra ons best blijven doen want voor hem tien anderen die de sensor met liefde zouden overnemen, dat beseffen we terdege). Ā Kinderarts vond het geen twijfel mogelijk: de sensor heeft zijn leven echt een heel stuk makkelijker gemaakt want al die hypo’s waren niet alleen slecht maar ook erg belemmerend. Voor ons zoveel makkelijker geworden om los te laten. “Alleen” (zonder ons) gaan zwemmen, scouting, naar school gaan, op school zijn en alles regelen, met vrienden op stap (samen met zijn maatjes dextro en telefoon) allemaal geen probleem meer. Alleen met Aikido zijn we er nog bij omdat dit wel een enorme aanslag op zijn suikerwaardes geeft: rond etenstijd TE hoog, TE laag, TE snel dalend, TE snel stijgend. Dan zitten wij aan de kant met zijn pomp op schoot terwijl we in de gaten kunnen houden of hij al dan niet wat bij moet eten of insuline moet nemen. Dan pas heeft hij een eerlijke kans om het hele uur te kunnen sporten maar even zo vaak hebben we dit al afgebeld omdat hij vooraf veel te hoog zat bij voorbeeld. Als ik dan hoor dat de gymlessen bijna altijd goed gaan en dat hij voor cooper test een 7 haalde kan ik daar best trots op zijn, dat regelt hij allemaal maar goed.